Złamania i kontrolowane niedotlenienie

Angiogeneza (powstawanie naczyń krwionośnych) jest kluczowym procesem w trakcie zrastania złamania. Zaburzenia w rozwoju unaczynienia w obrębie złamania, prócz komplikacji omówionych we wstępie, prowadzą do rozwoju warunków kwasicy (obniżenie pH). Niski poziom pH w miejscu zrastającej się kości zaburza angiogenezę, która jest głównie stymulowana przez osteoblasty. Przebywając w warunkach symulowanej wysokości zaburzeniom tym można zapobiegać w dwojaki sposób.

Z chwilą rozpoczęcia pobytu na symulowanej wysokości ok. 3500 m n.p.m. (przedział wysokościowy jest duży) w warunkach normobarii o zmniejszonej zawartości tlenu dochodzi do przyspieszenia oddechu oraz tętna. Jest to jednocześnie znakomita forma rehabilitacji, ponieważ taka odpowiedź ze strony układu oddechowego i krążeniowego odpowiada wysiłkowi fizycznemu. Przyspieszenie oddechu ma jeszcze jedno kluczowe znaczenie w przypadku złamań. Dochodzi do wzrostu poziomu pH, co znakomicie zwalcza kwasicę w miejscu złamania. Dzięki temu czynnik stymulowany przez osteoblasty do rozwoju nowych naczyń krwionośnych nie ulega osłabieniu.

 

loxys-59

 

Czynnik odpowiedzialny za rozwój nowych naczyń krwionośnych w obrębie złamania nosi nazwę czynnika przyrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF). Jest to jeden z czynników, którego aktywność wzrasta w odpowiedzi na adaptację do warunków wysokościowych. Cała kaskada mechanizmów adaptacyjnych jest uruchamiana przez czynnik indukowanych hipoksją (HIF). Potęguje to aktywność VEGF, szczególnie w miejscach najbardziej niedotlenionych, którym w przypadku złamania jest miejsce zrostu złamania (Spector JA. 2000). Jednoczesny przyrost erytropoetyny zmienia właściwości reologiczne krwi, dzięki czemu dociera ona łatwiej do miejsc dotkniętych urazem i lepiej je odżywia. Sama erytropoetyna wykazuje właściwości przeciwzapalne.

 

loxys-60

 

Dodatkowo zaobserwowano, że po kondycjonowaniu w warunkach wysokościowych dochodzi w obrębie działalności osteoblastów do zwiększenia koncentracji insulinopodobnego czynnika wzrostu – 2 (IGF-2), który jest jednym z zasadniczych czynników wzrostu, więc tym samym przyspiesza regenerację kości (Steinbrech DS. 2000).

Taka odpowiedź organizmu na warunki wysokościowe powoduje, że obszar objęty urazem dużo szybciej ulega wyleczeniu, przy jednoczesnej rehabilitacji oddechowej i krążeniowej, dzięki czemu ubytek sprawności fizycznej jest znacznie mniejszy. Aby to osiągnąć, wystarczą krótkotrwałe pobyty (1-2 godziny) w warunkach wysokościowych, a następczy pobyt w „normalnych” warunkach umożliwi organizmowi 100% wykorzystanie tlenu i przyspieszy regenerację tkanek.