Zerwanie ścięgien i więzadeł

Uszkodzenie tych struktur układu ruchu jest szczególnie kłopotliwe i wyłącza osobę kontuzjowaną na znaczny czas z aktywności fizycznej. Jeżeli uraz taki dotyczy kończyn dolnych, wiąże się to często ze znacznymi utrudnieniami w życiu codziennym. Wszystkie opisane wcześniej mechanizmy adaptacyjne organizmu do kontrolowanego niedotlenienia są uniwersalne, z tego względu przynoszą dobroczynne efekty w każdym innym urazie.

 

loxys-61

 

W obrębie ścięgien i więzadeł główną rolę w procesie regeneracji również odgrywa czynnik przyrostu śródbłonka naczyniowego. Jego nasilona ekspresja jest bardzo istotna w prawidłowym i szybkim zrośnięciu ścięgien i więzadeł. Nabiera to szczególnego znaczenia w leczeniu zerwanego ścięgna Achillesa czy więzadła krzyżowego przedniego. Są one najczęstszymi poważnymi kontuzjami wymagającymi zaopatrzenia operacyjnego. Jednocześnie rehabilitacja w tych przypadkach jest długotrwała. Z tego względu wdrożenie przebywania w warunkach wysokościowych pozwoli przyspieszyć proces regeneracji tkanek oraz będzie stanowić elementem wczesnej rehabilitacji. Zostało udowodnione na modelach eksperymentalnych, że tenocyty (komórki ścięgna) przyrastają dwukrotnie szybciej w warunkach wysokogórskich, co jest tłumaczone wysoką aktywnością czynnika przyrostu śródbłonka naczyniowego (Petersen W. 2003). Tak szybko postępująca regeneracja uszkodzonego ścięgna nie wymaga dalszych komentarzy.