Po zabiegu operacyjnym

Operacje chirurgiczne zostawiają po sobie ślad pod postacią ran. Jednocześnie istnieją jednostki chorobowe, w których gojenie ran jest znacznie utrudnione (taką chorobą jest cukrzyca). Pielęgnacja miejsca pooperacyjnego lub innych ran ma istotne znaczenie w procesie gojenia, jednak nie tylko. To, jak szybko i z jakim efektem zagoi się rana, zależy od szeregu czynników, takich jak prawidłowe ukrwienie i utlenienie nowo powstających tkanek.

Rany charakteryzują się niższym poziomem utlenowania i ukrwienia niż pozostałe części skóry, z tego też względu proces gojenia przebiega wolniej. Naturalnym bodźcem działającym w miejscu rany, urazu lub owrzodzenia, pobudzającym organizm do rozpoczęcia procesu regeneracji tkanki, jest właśnie niedotlenienie. To dzięki lokalnemu niedotlenieniu dochodzi do pobudzenia odpowiednich czynników wzrostu, które zapoczątkowują proces gojenia rany. Wspomniane czynniki wzrostu wykazują wzmożoną aktywność jedynie lokalnie, w miejscu rany, z tego też względu ich oddziaływanie jest stosunkowo słabe. Istnieją jednak możliwości pozwalające spotęgować ich efektywność, a tym samym przyspieszyć gojenie się rany z jednoczesnym zachowaniem dużych walorów estetycznych zabliźnionej tkanki.

 

loxys-56

 

Możliwość taką daje LOXYS, pozwalając stworzyć warunki wysokościowe, a tym samym doprowadzić do subtelnego niedotlenienia tkanek. Pozwala to pobudzić organizm do uruchomienia mechanizmów adaptacyjnych do wysokości. Adaptacja organizmu człowieka do warunków wysokościowych ma wiele analogicznych cech z procesem gojenia się rany. Zarówno globalnie, w całym organizmie człowieka, jak i w miejscu powstania rany, dochodzi do wzmożonej aktywności czynnika indukowanego niedotlenieniem (HIF-1). W obrębie rany aktywność HIF osiąga swoje maksimum w szóstej godzinie, a następnie zmniejsza się. Po upływie ok. 24 godzin aktywność czynnika indukowanego hipoksją w obrębie rekonstruujących się tkanek osiąga wartość wyjściową. Od tego momentu gojenie zaczyna przebiegać wolniej, jednocześnie napływające miofibroblasty (zmodyfikowane fibroblasty) zaczynają wypełniać ubytki tkanki poprzez produkcję kolagenu. Powstająca w ten sposób nowa tkanka jest słabo unaczyniona, ma inną strukturę i wyraźnie odróżnia się od otaczającej tkanki skórnej. Przebywanie człowieka (krótkie ale intensywne) w warunkach wysokościowych pozwala zachować wysoką aktywność czynnika indukowanego hipoksją. Tym samym nasilony zostaje proces tworzenia nowych naczyń krwionośnych w miejscach szczególnie niedotlenionych, w tym przypadku w obrębie rany.

 

loxys-57

 

Czynnik przyrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF), który jest odpowiedzialny za tworzenie nowych naczyń krwionośnych, wraz z czynnikiem HIF wpływają pobudzająco na syntezę tlenku azotu. Większe stężenie tlenku azotu w obrębie gojącego się miejsca pozwala na rozkurczenie naczyń krwionośnych oraz jednoczesne zwiększenie przepuszczalności błon komórkowych. Dzięki temu powstaje lokalny odczyn zapalny mobilizujący tkanki do większego różnicowania (Jorge E. 2001). Jednoczesne kondycjonowanie nowych fibroblastów w warunkach hipoksji pozwala osiągnąć warunki analogiczne do tych panujących w warunkach płodowych, kiedy tworzą się odpowiednie tkanki. Zróżnicowane fibroblasty w takich warunkach dają znakomity efekt kosmetyczny (Kellar RS. 2009). Efekt ten jest możliwy dzięki wspomnianemu subtelnemu wysokościowemu niedotlenieniu tkanek, dzięki czemu w obrębie pojawiających się fibroblastów dużo silniej oddziałuje naskórkowy czynnik wzrostu (ang. EGF). Czynnik ten przyspiesza gojenie się ran, poprawia odżywienie i nawilżenie skóry, stymuluje podziały warstwy twórczej naskórka. Przy jego wyższych stężeniach dochodzi do wygładzenia naskórka i spłycenia zmarszczek.

Proces gojenia się ran z wykorzystaniem pobudzającego wpływu klimatu wysokościowego przebiega szybciej. Jednocześnie przebywanie człowieka w warunkach wysokościowych jest formą rehabilitacji oraz czynnikiem dającym szereg innych pozytywnych efektów zdrowotnych.